Film.

Wracamy do tematu. W chwili obecnej została wydana płyta DVD, która zawiera wspomniania z tamtego okresu:
a) Skrót filmowy: 5 min
b) Film pierwszy: 20 minut
c) Film drugi: 20 minut
d) Film trzeci: 2 godziny
e) Zdjęcia (slideshow)

Dwa komplety płyt zostały przekazane GOK do rozpowszechnienia dla zainteresowanych.

Poniżej zwiastun w jakości internetowej (duża kompresja stratna):

Powódź tysiąclecia - jej przebieg w Goczałkowicach.

Zabiegani, podobni do innych, a jednak wciąż niosący w sobie ten ból i to dramatyczne wspomnienie. Powodzianie. Po dziesięciu latach mogłoby się wydawać, że żyją już innym życiem, że wszystko ułożyło się na nowo. Ale tak wcale nie jest. Pod skórą codzienności jest więcej cierpienia niż mogłem przypuszczać. W sadystycznej przyjemności spróbuję rozdrapać trochę ranę...

Chcesz wiedzieć jak to jest to spal sobie dom. Spal kompletnie wszystko. Chociaż to też za mało, bo na progu swojego spalonego damu możesz jeszcze usiąść. Większość powodzian po prostu musiało porzucić stare domy, przesiedlić się gdzieś indziej, dalej, w nowe miejsce. Myślisz, że to łatwo tak odciąć tę mentalną pępowinę, która łączy cię z miejscem, które kochasz? Tesknota za pozostawionym domem towarzyszyć będzie ci na zawsze. I boli. Jeszcze przez jakiś czas próbujesz szukać noża, którym kroiłeś codziennie chleb. Ale go już nie ma. Jeszcze długo widok z okna po prostu cię dziwi. Czujesz, jakbyś wyjechał na wakacje, z których nie możesz już wrócić. Zaczynasz się przyzwyczajać, ale to nie takie proste.

Jedni stracili wszystko jednego dnia. Inni tracili to jeszcze przez lata. Jak długo można płakać każdego wieczoru, dzień w dzień? Uwierz, że długo. Kiedy najpierw traci się dom w powodzi, a później męża przez powódź w jego żyłach i sercu, to pozostaje się gdzieś samemu, w środku. A powódź jest najtragiczniejszym z przeżyć, które jak najszybciej chce się zapomnieć.

Są bohaterami, że się nie załamali, że ich nowe życie ma sens i kształt, który sami nadają. 

Najbardziej irytuje mnie fakt, że wciąż są ludzie, którzy myślą, że niektórzy na powodzi zyskali, że dostali pomoc, że teraz wszystko mają nowe. "Dla tych wszystkich zawistnych ludzi mamy krótkie... spierdalajcie"*. 

* cytat.

Historia Maryś - paradoks

Moja przyjaciółka została wtedy bez dachu nad głową... jak już wszystko wróciło do "normy" to pośmiałyśmy się troszkę, bo opowiadała mi że przy tym szybkim wynoszeniu na strych wszystkich rzeczy wyniosła też kwiatki, a po powodzi... wszystkie zwiędły, bo zapomnieli ich podlać... a przecież wokół tyle wody było...

Maryś 

Historia Magdy

Rok 1997 - to były miło zapowiadające się wakacje. Słoneczne dni sprzyjały zabawom do samego wieczora. Początkiem lipca niestety pogoda uległa zmianie, co mnie- a miałam wtedy tylko 9 lat - bardzo rozczarowało. Ulewom nie było końca. Wystarczyły trzy deszczowe dni i noce, by wywrócić całe nasze życie.

Wszystkie stacje telewizyjne emitowały komunikaty w stylu: „…został przekroczony stan ostrzegawczy na Wiśle…, ble ble ble, stan na rzece Wiśle osiągnął poziom … ble ble ble(…)” i tak ciągle, a ja wraz z kuzynkami bawiłyśmy się beztrosko, nie wiedząc, co nas czeka. Wszyscy mięli nadzieję, że deszcze ustaną, a stan wody opadnie tak jak zawsze. Ale nie było jak zawsze. W końcu wszelkie nadzieje rozwiał strażak, który przyszedł do nas we wtorek, 8 lipca, 1997 roku, dokładnie o 15.50 i prosił o natychmiastową ewakuację.

Spakowałam swoje rzeczy i pojechałam na rowerze do rodziny, która mieszka w innej części Goczałkowic. Moi rodzice przyjechali później. Tam przeczekiwaliśmy całe to piekło. Wtedy nie myślało się o ratowaniu sprzętu RTV, mebli, itd. Było się dzieckiem. Najwyższy priorytet miał plecak ubrań. Z perspektywy czasu żałuję, że nie mogłam nic więcej zrobić, ale niestety, tych wydarzeń nie da się cofnąć. Gdyby historia się powtórzyła, na pewno zostałabym do samego końca.

Jeden obraz utkwił w mojej głowie najbardziej- wały przeciwpowodziowe biegnące wzdłuż drogi szybkiego ruchu, pełne mętniej wody, aż po same brzegi. Później ta sama woda wdarła się do nas na ogród. Nie nagle, lecz stopniowo i powoli. Była to spokojna tafla pozbawiona wirów. Siłę rzeki Wisły kumulował staw Rontok. Już rok wcześniej udało się opanować zagrożenie powodziowe na tym etapie. Ale nie tym razem.

W budynku woda sięgnęła 1,5 metra. Woda pochłonęła cały parter. Dosłownie wszystko. Po kilku dniach udało nam się wejść do środka. Woda opadała stopniowo. Zaczęło się wielkie sprzątanie. Mieliśmy szczęście, ponieważ nadeszły ciepłe dni, co pomogło w osuszaniu murów. Nie obyło się również bez całkowitej dezynfekcji pomieszczeń i obejścia. Gmina stanęła na wysokości zadania. Wszyscy poszkodowani otrzymali zapomogi finansowe,  a ci którzy stracili dach nad głową , mieszkania zastępcze. Straż pożarna również pomagała w usuwaniu skutków powodzi np. wypompowując wodę z piwnic.

przątanie mnie ominęło. Byłam w tym czasie na koloniach zorganizowanych dla dzieci powodzian. Gdy wróciłam, nie poznałam własnego domu. W oczach miałam łzy.

Powoli zaczął się wielki remont, który trwał około ośmiu miesięcy. Niestety nie wszyscy mieli tyle szczęścia. Wiele rodzin musiało opuścić swoje domy na zawsze. Wydarzenie to sprowadziło do Goczałkowic wielu fotoreporterów oraz niepotrzebnych gapiów. Nie wiem jaką przyjemność można czerpać z obserwowania cudzego nieszczęścia.

Od tego czasu minęło już 10 lat a ja pamiętam to, jakby to było wczoraj.

Magda M. (magda&lena)

Historia Basi

Dla tych co nie pamiętają... wspomnienia tamtych dni: 6,7,8 lipca 1997 roku,

- radio i telewizja – bezustanne komunikaty o zagrożeniu powodzią, 
- wycie syren straży pożarnej ostrzegających przed niebezpieczeństwem powodzi,
- niebieskie, migające światła "kogutów" aut policyjnych na ścianach pokoju w nocy,
- dzwonki do drzwi- strażacy nakazujący ewakuację,
- stukot kropel deszczu - bezustanny- o daszek pod oknem sypialni,
- strach, niepewność, lęk przed tym, co będzie z moją rodziną, a przede wszystkim z malutką wtedy córką.

To był czas z jednej strony nawoływania do ewakuacji w bezpieczniejsze "wyżej" położone miejsca Goczałkowic, a z drugiej niedowierzanie ludzi żyjących w tym rejonie od 40 lat – mówiących "że nie takie deszcze były, a woda była co najwyżej w piwnicy..."

A jednak...

W nocy, już nie pamiętam z 7 na 8 czy 8 na 9 lipca 1997 roku, z torbą najpotrzebniejszych rzeczy dla dziecka, ze śpiącym maleństwem zawiniętym w kocyk, strachem i niepewnością w sercu, ale jeszcze też nadzieją, że może nie będzie tak źle, wyjechaliśmy z rodzinnego domu...

Nad ranem musieli opuścić dom także moi rodzice i brat. W bezpiecznym miejscu - u mojej siostry i jej rodziny spędziliśmy... półtora miesiąca. W jednym domu mieszkaliśmy w 10 osób.

Danusiu bardzo Ci dziękuję dziś za Twoją gościnność, cierpliwość, dobroć, absolutnie bezinteresowną chęć pomocy, za to że nas przyjęłaś i tak długo cierpliwie i pokornie tolerowałaś. Moja córka, a Twoja chrześniaczka zaczęła u Ciebie stawiać pierwsze samodzielne kroki, i pewno nauczyła się wielu innych rzeczy...

Pamiętam jak wielu dobrych ludzi nam pomagało, gdy woda... jednak zalała pół domu.

Strażacy łódkami (czy pontonami) dowozili nas do zalanego domu, abyśmy mogli zabrać parę ubrań dla nas, łóżeczko dla dziecka, wózek, nocniczek... Pamiętam, nocnik miał pozytywkę, która grała po zmoczeniu (niby dla przyjemności sikającego dziecka) - o ironio losu - w pustym - zalanym domu pływał nocnik i grała pozytywka - wcale nam nie było wesoło, choć teraz na to wspomnienie pojawia się uśmiech na ustach.

Cóż pozostało...?

Pamięć tamtych dni - choć chciałam zapomnieć - bo przecież złych rzeczy się nie pamięta, a jednak...

Strach przy każdej deszczowej porze, choć już nie mieszkam tam gdzie była woda, tylko troszkę "wyżej".

Pamiętam (i nie chcę zapomnieć) o pomocy wielu wspaniałych ludzi, którzy pomagali po zejściu wody w odremontowaniu zniszczonego domu. Chcę podziękować mojej przyjaciółce Marceli, która zaopiekowała się moim dzieckiem, gdy ja jeździłam szorować dom aby było można w nim zamieszkać, nie narażając dziecka i rodziny na choroby. Bardzo dziękuję Ci Marcelko za pomoc i wsparcie.

Dziękuję panu Ingramowi, ówczesnemu dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr 2, który proponował mi zamieszkanie w szkole.

Dziękuję Strażakom za ofiarną pomoc podczas powodzi, a także długo po niej.

Dziękuję wszystkim Innym, których nie wymieniłam, a którzy nam w ten czas bardzo pomagali.
To już 10 lat...? A jednak – moja córka ma 10 lat i 10 miesięcy...

Basia 

Zdjęcia

Chcemy w portalu gocz.pl zgromadzić największą liczbę zdjęć z Goczałkowic z okresu powodzi w roku 1997. W galerii portalu znajduje się już dość pokaźna baza zdjęć. Jeśli posiadasz swoje - prosimy o zamieszczenie ich w portalu. Jeśli z różnych względów nie możesz tego zrobić (brak scanera, umiejętności, czasu - prosimy o kontakt z administratorem portalu).

Więcej zdjęć znajduje się w galerii portalu. Wejdź, aby zobaczyć.

Liczba komentarzy (26) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu...